Wie so oft a halbe Stund zu spät is der Michl mit seiner Tuba in die Musikprob kumma. Bloß, heit hockt er si net verstulln in sei Eckn und packt schnell sei Instrument aus. Heit hat er den ganzn Lodn unterbrochen, ohne Rücksicht drauf, daß mir grod die schwieriche Stell im neuesten Marsch probt hom, do wo die Klarinettn immer mit die Hörner im Clintsch liegn. Der Michl hat gschria: "Horcht ermol, draußen in der Mönchsmühl is a Hochzat, do soll mer a Ständerler spilln, nou wermer scho an middlprächtin Rausch eifanger. Hobb baggt eier Zeich zamm." Ober su hobb-hobb geht des nerdierli ned ba aner Blaskabelln mid zwanzg Leit. A jeds muß schließlich an Kommentar abgebn und wall kans in andern zuhorcht, muß der Kommentar mindestens fuchzgmol im gleichn Wortlaut wiederholt wern, wall mer hat ja aa wos zum Soong ! Im Spektrum zwischen „no, des gibt a Zech" bis „iech mou heit obber ball hamm, die Oma is ganz allaans" is su ziemlich alles vertretn gwen. Erscht, wie der Vurstand in seiner ruichn, bedächtichn Art gfrocht hat: "Wer duddn ieberhabbts heiern?" is still worn, wall des homs etz doch alle wissen wolln. "Des is a Freind vo an Bekanntn vo mir aus der Stadt. Die feiern do halt herausn, die kennt ihr ned", hat der Michl su nebenhi gsacht und dann aweng fordernder: "Also hommers ball, sunst is is Essn rum. Gemmer!"
Noja, su a richtichs Gegnargument hat ja eigentlich kaans ghabt, deswegn hommer unser Glumb eibaggt, hom uns auf a boor Autos verteilt, und hom draußen vur der Möchsmühl widder ausbaggt. Und wall der Vurstand do immer an sei Jugend denken mou, hommer als erschtes vur der Tür den Hoch- und Deutschmeister gspillt. Zum Glück hat drinner nu ka Alleinunterhalter oogfanger ghabt, sunst hätt die Gsellschaft uns amend gor ned ghärt. Su obber sins während dem erschtn Marsch alle rauskumma. Des haßt, erscht amol hat a klanner Bou die Tür aafgstemmt. Etz hom obber alle vo uns, die ned grod in die Noten schauer hom mäin, natürlich afn Eingang glurt, wer si do wohl zeicht und des wor dem Klann anscheinend doch zuvill, su im Zentrum des Interesses zu steh, so daß er die Tür schnell widder zufalln hat lassen und si beinah nu die Händ eizwiggt hätt. Als nächstes hat a ältere Fraa rausgschaut und nochert sin a boor Leit an die Fenster ghängt. Schließlich hat a beherzter Mo die Tür ganz aafgmacht und ooghängt, Leit sin rauskumma, aa widder welche ganz aafgrecht neigrennt und schlußendlich is aa is Brautpoor aaftaucht. Nachn erschdn Stück is der Michl vortretn und hat a klanne Ansprach ghaltn. Daß mer die Brautleit vill Glück wünschn und uns freia, zu dem besondern Dooch a bissala wos beitrogn zu derfn und wos mer halt ba su aner Gelegenheit su sacht. Der Michl kann des Redn scho, der is schließlich a Versicherungsheini.
Nach der nächstn Polka hat uns die Bedienung a poor Mooßn herglangt und nachn ‘Gruß an Kiel’ hat der Bräutigam gsacht, daß er si freit, daß mer do senn und wemmer nuaweng gschbillt hom, soll mer halt reikumma und uns am kalt-warmen Büffee bediena, wall eigentlich wärns ja grod bam Essn gwesn.
Noja, wemmer zu sowas aufgfordert wird, will mer ja ned unhöflich sei, scho gleich gor ned zu an Hochzeiter, und ziert hommer uns eigentlich nu nie, drum hommer nu a Märschla gschbillt und dann semmer halt nei. Die Gsellschaft hat hintn den Saal völlig in Beschlag gnumma, obber im Gastraum vorn wor nu Platz. Und do hommer uns niederglassn, nachdem mer uns kräftich bam Büffee bedient hom. Forelln, Lachs und anders Fischzeich hats zur Vorspeis auf Plattn gebn, Hochzeitssuppn is in an großn Topf warmghaltn worn, der Koch selber hat is Spanferkel austeilt und dazu hats Gniedla, Spätzla odder Grogeddn und an Haufn Salate geem. Neemdro wor nu Kees, Obst und etliche Schüssln mit süße Nachspeisn aufgstellt. Uns is gscheit gut ganga ! Zwischendurch semmer - su jede halbe Stund amol - widder naus un hom nuamol zwaa Stickli gschbillt, bis ummera zehna hinten im Saal doch nu a Alleinunterhalter oogfangt hat.
Ab und zu hat si aans vo der Gsellschaft ba uns blickn lassn. Die Braut hat si herghockt und hat derzillt, daß aa ermol Horn gschbillt hat, der Opa vom Bräutigam hat si -unterstützt von su schwerwiegende Argumente wie an Fuchzger - nuamol den ‘Gruß an Kiel’ gwünscht, waller vurhin sei Hörgerät net drin ghabt hat und der Brautvadder hat uns nu a Rundn Moßn reistelln lassn und a Flaschn Zwetschger derzu, daß mer des Essn verdauer. Und alle hom ganz dezent versucht aus uns rauszukriegn, wer uns eigentlich bstellt hat, wos obber ned vo Erfolg gekrönt wor. Niemand is auf die Vorstöße recht eiganga: mir hom ja sowieso alle gor nix gwißt und der Michl wor immer grod su mit sein Nachbarn im Gschbräch vertieft odder hat grod amoll nausmäin.
Bis der Bräutigam selber ganz direkt danoch gfroocht hat. Der Michl hat tief Luft gholt, nuamol vo seiner Moß trunkn, aweng gschmunzelt und schließlich gsacht: "des derf i nedd verrodn, des is a geheimes Gschenk." "No, ihr kriecht doch do sicher wos derfür und ich muß mi doch bedankn," hat der Hochzeiter widder gmaant, obber der Michl hat si ned erweichn lassn und hat si auf sei Versprechn berufen, des er gebn hat, daß er nix verratn tut.
No, su hat si der Omd hizugn: mir hom kräftig trunken und uns bestns unterhaltn. Uma halber Zwölfer hats nuamol a Gulaschsubbn gem, der Michl hat erweng mit der Brautoma Tango tanzt, wall des die ältern Damen viel besser kenna wie die junga, behauptet er immer, und mir sin so allmählich wenger worn. Zerscht is wie immer des Holz aufbrochen, die Klarinettistinnen also, nochert sin die ausn untern Dorf abbröckelt, walls miternander im Auto doworn und schließlich sin bloß nu die Susi, die is des dritte Horn vo links, der Robert mit der erschtn Trompeten, der Michl und ich übrigbliem. Mir hom uns artich bam Brautpaar verabschied und die Brauteltern aa die Hend gschüttlt. Alle homs nuamol versucht, ob sies ned doch nu rausbringa, wer uns bstellt hat, obber der Michl is hart bliem.
Im Auto hommer uns alle unsern Ranzn ghaltn und dem Robert warn die Maßn deutlich anzumerkn. "Des wor halt amol a starke Prob. Ein geiles Menü!", hat er gsacht, - fürn Robert is immer alles ‘geil’, drum hat ers glei nuamol gsacht, - "geil, warum wermern ned öfters für so a Hochzeits-Ständerler bstellt?" Und die Susi hat verkünd "Ich waß es! Gell, der mitn grüna Hemd wors, mit dem wos’d di vorm Klo sulang unterhaltn hast". "Wos wor der?", is vom Michl kumma. "No geh zu, uns konnsters doch etz verratn, wer dei Bekannter is, wo uns bestellt hat", hat der Robert aa oogfangt, "wievill hatern überhaupt zahlt?" Des Schmunzeln vom Michl, des nern scho die ganze Zeit im Gsicht ghängt is wie alter Sunnerbrand, hat si allmählich über alle seine vier Backn ausbreit und is vollends zum Grinsen worn. Dann hat er gsacht: "Bestellt, wieso bestellt, mir sin zufällich vorbeikummer, odder ned?"